آبی ، سبز ، قرمز

- ببین آبجی ، این که نشد زندگی، یه بار رک و راست حرفاتُ به احمد آقا بگو ، مرگ یه بار شیونم یه بار .

- چی بگم آبجی ؟ بگم دلم بچه می خواد ؟ خب می گه هزار بار گفتم که طلاقت رو بگیر برو پی زندگیت نمی خوام پاسوز من شی ، اون وقت تموم تنم می لرزه و فکر بچه داشتن و توی دلم گم و گور می کنم طلاق بگیرم!!

- خب ! چرا یه بچه از یتیم خونه نمی یارین؟

- قبول نمی کنه چند وقت پیش که حرفشو پیش کشیدم یه قشقرقی راه انداخت که نگو ، اون نخ سبز بغل دستتو بده، آره آبجی رعنا اینم از بخت بد منه که هیچ وقت صدای گریة بچه خودمو نشنوم .

- توکلت به خدا باشه، پس واسه چی داری میری مشهد؟ می ری از آقا حاجت بگیری دیگه .

- دلم می خواد از همون بالا داد بزنم – آخه خاله زهرا بچه می خوای چیکار، مگه نشنیدی ننه رعنا هر روز هزار بار می گه.

 - شیطونه می گه بیام بچة تو بشم، اونوقت صبح تا شب قربون صدقه ام می ری ، موهامو شونه می زنی ، برام لباسای خوشگل خوشگل می خری و ... حیف که بچة تو نیستم .

-  بعد بالش پرخروسیم را زیر سرم تکان می دهم تا زودتر خوابم بگیره اما انگار زیر سرم سنگ گذاشته اند جایم را عوض می کنم ، لحاف را از رویم کنار می کشم، اما فایده ندارد که ندارد خوابم نمی برد که نمی برد، هوا گرمتر از دیروز شده، سرم را نزدیک نورگیر می کنم از همانجا می شود تمام اتاق را دید و دار قالی را که در حال تمام شدن هست و ننه و خاله زهرا را که تندتند می بافند مهمتر از همه ظرف پر از آلبالو خشک هایی که انگار داد می زنند بیا منو بخور، بیا منو بخور دهانم آب افتاده ، دلم می خواهد مزة ترش آلبالو ترش ها را زیر زبانم حس کنم، اما حیف که از ترس ننه نمی توانم از جایم تکان بخورم ، حتما حالا فکر می کند که دارم خواب هفت پادشاه را می بینم. تا می خواهم از نور گیر دور شوم چند سنگ ریزه توی اتاق می افتد با سرعت خودم را توی رختخواب می اندازم و لحاف را روی سرم می کشم.

- چی بود خواهر ؟

- حتماً گربه بوده، نترس کارتو بکن، باید تا سپیده نزده تمومش کنیم .

نفسم داشت بند می آمد چند لحظه صبر کردم اما هیچ صدایی از پایین نیامد، انگار ننه اصلاً یادش نبود که من روی پشت بام خوابیده ام، آرام آرام سرم را از  زیر لحاف بیرون می آورم، آسمان صاف صاف است و ستاره ها لبخند زنان دارند برای هم قصه می گویند. شاید زودتر خوابشان بگیرد، خوابم نمی آید گوشهایم را تیز تر می کنم تا شاید یکی از قصه هایشان را بشنوم، مخصوصاً قصه ی ستاره ی پرنور نزدیک ماه که دارد قصه زنی را تعریف می کند که دلش بچه می خواهد و خودش را به پنجره فولاد که تعریفش را از مادرش شنیده گره زده تا حاجت بگیرد.

حوصله ام سر رفته است. سرم را نزدیک نور گیر می برم دلم می خواهد ببینم ننه و خاله زهرا در چه حالند، خاله زهرا با بی حوصله گی نخ ها را کنار هم گره می زند حرکت ظریف دست هایش کندتر شده است. ظرف آلبالو خشک ها هم همانطور دست نخورده کنار دار قالی مانده است. تکانی به گردی چشم هایم می دهم ننه را می بینم که نزدیک دار قالی بدون آنکه بالشی زیر سرش باشد خوابیده است.

- بیچاره ننه، معلومه که خیلی خسته شده، کاش می تونستم کمکشون کنم، اگر قالی تا صبح تموم نشه و به عنایت خان نرسونیمش پول نداریم که با کاروان حاج رضا راهی مشهد بشیم، اونوقت خاله به کجا دخیل ببنده و حاجتشو بخواد؟

توی همین فکر ها هستم که دست های خاله زهرا آرام کنارش می افتد و چشم هایش بسته می شود و...

انگار خوابی که از  چشمان من فرار کرده بود جای خوبی برای خودش توی چشمهای ننه و خاله زهرا پیدا کرده است، همیشه وقتی که حرف مسافرت حتی اگر به  ده همسایه پیش کشیده می شد به  این حال و روز می افتادم حتی اگر من را هم با خودشان نمی بردند.

توی رختخواب دراز می کشم و چشم می دوزم به آسمان، انگار ستاره ها با دست های طلائیشان توی اتاق را نشانم می دهند – پسر ! بلند شو، حالا نوبت توئه، که باید کمکشون کنی بعد به آرامی یک مار توی حیاط می خزم و وارد اتاق می شوم و می نشینم کنار خاله که خوابش برده است. شاید حالا دارد خواب بچه کوچولوی را می بیند که یک مرد نورانی در آغوشش می گذارد. ظرف آلو کنارم چشمک می زند، یه آلو، یه گره ، یه آلو، یه گره، گره پشت گره . گره پشت گره ...

- خوب شد که این یک کار را از ننه یاد گرفته بودم.

 - صدای سگ مش رحمت به گوش می رسد که می گوید: زود باش پسر، تا صبح چیزی نمونده، صدای جیر جیرک هایی که توی حیاط جشن تولد گرفته اند آبی ، قرمز، سبز، آبی ، سبز، قرمز، ..

- آفرین به خودم، اگه تا صبح این چند تا رج رو هم ببافم زودی به عنایت خان می فروشیمش و با پولش راهی مشهد می شم که حاجت خاله رو از امام رضا بگیریم، خاله بخواب پسر خوب خوابت نبره ها، خوابت، نبره ، ... ها ، خوابت ... خوابت... نبره ... نبر... .

- ورپریده ! چیکار کردی ؟ الهی جیز جیگر بگیری، ببین چی به روز قالی آورده

گیج و منک  ننه و خاله رعنا که ناراحت کنار دیوار چمباتمه زده بود را نگاه می کنم نور خورشید روی سرم افتاده است. ننه با دسته جاروی توی دستش نزدیک می شود از دیدن دسته جارو ننه می لرزد – مگر من چیکار کردم؟

فکر می کنم حتماً به خاطر تمام کردن آلبالو خشک هاست که ننه به جانم افتاده

- خوبی! یه خوبی نشونت بدم که حظ کنی

خاله همان طورها هاج واج قالی را نگاه می کند.

- ببین سر قالی چی آوردی آتیش پاره، الهی که.... بعد بقیه حرفش را می خورد بقیه اش را از حفظ هستم الهی ....

چشم که به چند رج آخر قالی می افتد چیزی از طرحش سردر نمی آورم. – یعنی چی بافته بودم؟ مگر گل نبود، پس چرا قهوه ای رنگ  شده ، پس برگاش گو؟

نخ گره ها بلند و کوتاه آویزان بود تا بجنبم نوک دسته جاروی ننه شانه ام را لمس می کند- آخ!

یعنی باز هم خراب کاری کرده بودم ؟ تازه می فهمم که چه کار کرده ام، توی خواب و بیداری هر چه به دستم رسیده بود را به قالی گره زده بودم، دسته مهربان جارو یک بار دیگر پشتم را لمس می کند. چقدر دردم گرفته است تا می خواهم به طرف حیاط بدوم پایم گیر می کند به یه ظرف آلو که روی زمین افتاده است کم مانده بود که با کله توی دیوار بروم که می افتم توی بغل خاله و بغلم می کند و با لحن تندی سر ننه داد می کشد:  

- چیکار داری می کنی؟ گناه بچه چیه ؟ اگر به دیوار خورده بود چیکار می کردی؟

ننه آرام آرام روی زمین می نشیند. و من فرار می کنم روی پشت بام . کنار لانه ی کفترها می نشینم و برایشان مشتی گندم می ریزم چند دقیقه بعد از همان بالا صدای حاج رضا را می شنوم که می گوید :

-  ماشین خراب شده، انشاء اله تا دو روز دیگه درست می شه و راهی می شیم. چقدر خوشحال می شوند کبوترهایی چند دقیقه قبل نذر امام رضا کرده بودم.